Karabin - broñ strzelecka indywidualna, d³uga, z gwintowan± luf±. Lufa karabinu posiada dwie lub wiêcej bruzd tworz±cych gwint, którego celem jest nadanie ruchu obrotowego wystrzeliwanemu pociskowi. Moment obrotowy pocisku stabilizuje go w locie i zmniejsza wp³yw oporów aerodynamicznych, które mog³yby spowodowaæ zej¶cie pocisku z toru lotu. Konsekwencj± stabilizacji ruchem obrotowym jest lepsza skuteczno¶æ, celno¶æ, zasiêg skuteczny pocisku, od uzyskiwanego przez broñ z lufami pozbawionymi gwintu, takimi jak muszkiety czy strzelby.
Pocz±tkowo karabiny by³y broni± przeznaczon± dla strzelców wyborowych, poniewa¿ piechota nastawiona by³a bardziej na wielk± si³ê ognia, jak± zapewnia³y muszkiety wystrzeliwuj±ce okr±g³e pociski o kalibrze do 0,6 cala. Angielski matematyk Benjamin Robins doszed³ do wniosku, ¿e wyd³u¿ony pocisk o takiej samej masie i energii kinetycznej jak kulisty pocisk muszkietowy bêdzie lecia³ stawiaj±c mniejszy opór w powietrzu. Innowacyjne prace Robinsa i innych badaczy zosta³y zaakceptowane w koñcu osiemnastego stulecia.
Martini Henry Mk IW po³owie XIX wieku, poniewa¿ technika by³a ju¿ wystarczaj±co rozwiniêta, Brown Bess zast±pi³ dotychczasowe karabiny nowymi, zazwyczaj jednostrza³owymi, ³adowanymi odtylcowo, przystosowanymi do strzelania z celowaniem (nie tak jak wcze¶niejsze strzelanie z muszkietu) przez pojedynczego ¿o³nierza. Na pocz±tku XX wieku karabiny by³y bardzo d³ugie - karabin Martini-Henry z na³o¿onym bagnetem mia³ ponad 1,80 metra d³ugo¶ci - zapotrzebowanie na krótsz± broñ dla kawalerzystów doprowadzi³o do skrócenia karabinów i powstania karabinków. Pó¼niej równie¿ karabiny dla piechoty uleg³y skróceniu. Tak jak obecnie, karabiny by³y wyposa¿one w pasy do noszenia po przerzuceniu przez ramiê.
Wiêkszo¶æ karabinów jest broni± paln±, ale w tym samym okresie zdarza³y siê tak¿e karabiny na sprê¿one powietrze. Broñ tego typu przetrwa³a do czasów obecnych jako popularna wiatrówka, u¿ywana raczej do strzelania sportowego ni¿ jako broñ bojowa.
Niektórzy producenci wytwarzaj± tak¿e strzelby z gwintowan± luf± lub gwintowane czoki (wymienne lufy) do nich, które s± przystosowane do strzelania amunicj± kulow± o³owian±, np. typu Brenneke. Chocia¿ broñ taka niewiele ró¿ni siê od XVIII-wiecznej, jest klasyfikowana jako strzelba, a nie karabin. Broñ taka zreszt± wystêpuje raczej rzadko.
Zredagowane tre¶ci na stronie powsta³y w oprarciu o serwis Wikipedia.org